روزانه تعداد کثیری از شهروندان و مسافران، تردد از بلوار تازه تأسیس سفیر امید واقع در ضلع شرقی شهر آستارا و نوار ساحلی را به حضور در ترافیک معابر اصلی شهر و به خصوص خیابان‏‌های فارابی و امام خمینی(ره) ترجیح می‌‏دهند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران‌(ایسنا) - منطقه گیلان، پس از افتتاح این بلوار که گره ترافیکی بخش وسیعی از معابر عمومی شهر را مرتفع کرده است، پارک‏‌ها و اماکن توریستی و تفریحی بسیاری در این منطقه ایجاد‌ یا در شرف احداث است.

نکته قابل توجهی که در این مسیر بیش از سایر موارد به چشم می‏‌آید، وجود دو میدان در ضلع جنوبی این بلوار است که به جز یک لنگر که اخیراً توسط واحد زیباسازی رنگ‌‏آمیزی شده است، هیچ نماد‌ یا تندیس خاصی که معرف فرهنگ و آداب مردم منطقه باشد، رویت نمی‌شود.

زمانی‏‌که ماجرای «لنگر» را از یکی دو نفر مسئولان شهرداری جویا شدیم، متأسفانه جواب و اطلاعات قابل توجهی را کسب نکردیم و با راهنمایی آنها و مراجعت به دهانه رودخانه مرداب، موضوع را از صیادان پیشکسوت منطقه جویا شدیم.

رمضان راست خدیو، از صیادان پیشکسوت آستارایی که به همراه دیگر صیادان در محل مذکور و ساحل بلوار سفیر امید حضور داشت، این لنگر را متعلق به کشتی بادبانی باری غرق شده‌‏ای دانست که در زبان محلی به آن «باتان اوشقون» می‏‌گفتند.

وی ادامه داد: پدرم و سایر پیشکسوتان در خصوص این کشتی باری بادبانی تعریف می‏‌کردند، این کشتی با بار غلات از بندر ترکمن به مقصد بندر آستارا جهت پهلوگیری و تخلیه بار در لنگرگاه قدیمی نزدیک می‏‌شود، ولی متاسفانه پس از گرفتار شدن در طوفان شدید و امواج سهمگین دریای خزر، پس از به گل نشستن، دچار شکستگی در بخش تحتانی گشته و غرق می‌‏شود.

راست خدیو با اشاره به سخن ریش سفیدان که زمان غرق شدن آن را در دهه به وقوع پیوستن جنگ جهانی اول بیان می‏‌کردند، افزود: پس از تقلای بسیار، همه سرنشینان کشتی به غیر از سه نفر در این حادثه جان خود را از دست می‌‏دهند.

وی ادامه داد: با استناد به مدارک تاریخی موجود و خاطره‌گویی ریش سفیدان منطقه، بندر آستارا در گذشته از رونق خاصی برخوردار بوده و فعالیت‏‌های دریایی تا تاریخ 1335 به شکل مستمر صورت می‏‌پذیرفته تا اینکه بنا به دلایلی نامعلوم و غیرقابل توجیه، هرگونه فعالیت در این بندر متوقف می‏‌شود.

بیژن نعیم از قهرمانان آستارایی شنای کشور، درخصوص وجود بقایای این کشتی تا دهه هفتاد در مقابل ساحل باغ پرندگان و در دو کیلومتری پره محمد عابدینی، اظهار کرد: صیادان ناآشنا با عبور از این منطقه با قایق‏‌های موتوری، به طور ناگهانی با بقایای این کشتی برخورد می‏‌کردند و دچار خسارات در کف قایق‏‌ها و موتورها می‏‌شدند.

وی تصریح کرد: بعد از اینکه ماجرای احداث بندر چند منظوره آستارا مطرح شد، لنگر این کشتی توسط تنی چند از صیادان فعال در لنج‏‌های ماهیگیری مستقر در اسکله بیرون کشیده ‌و به این میدان منتقل شد.

حال که ماجرای این لنگر برای همگان معلوم شد، بهتر نیست شهرداری با همکاری شورای اسلامی شهر آستارا، اقدام به احداث این لنگر در مقیاسی بزرگتر در میدان اصلی سفیر امید و درست در مقابل بندر تازه تأسیس آستارا کند تا علاوه بر ایجاد موضوعی مرتبط با یک شهر بندری و توریستی، یاد آن ماجرای تأسف بار را که ریشه در واقعیت‏‌های تاریخی آستارا دارد، برای همیشه در ذهن شهروندان و مهمانان زنده و ثبت شود.

به گزارش ایسنا، به همین منظور و با مطرح کردن پرسشی در این زمینه، تعدادی از شهروندان آستارایی صاحب ایده، موافق اجرایی شدن طرحی مناسب با فعالیت‏‌های دریایی و دریانوردی به دلیل اینکه شهرستان آستارا نخستین دروازه ورود هموطنان غرب کشور به منطقه شمال و ساحل خزر است، هستند.